3. Oczekiwania

Czy zdarzyło Ci się kiedyś obrazić?

Wiesz, tak po cichu.

Nie chodzi mi o robienie awantury czy trzaskanie drzwiami, a bardziej chodzi mi o taki moment, kiedy po prostu milkniesz. Wycofujesz się. Odpisujesz krócej. Mówisz sobie: „No trudno, wielka szkoda”. Chociaż w środku jest Ci zwyczajnie przykro.

Być może czekałaś na wiadomość, na której bardzo Ci zależało.

Być może zaproponowałaś komuś spotkanie, a wspólne plany zostały odwołane, a być może cieszyłaś się jak małe dziecko na samą myśl, że w końcu spędzicie razem trochę czasu i nagle okazało się, że jednak nic z tego nie wyszło.

Sama bardzo dobrze znam ten stan.

Kilka miesięcy temu zaproponowałam znajomym wspólny wyjazd. Wydawało mi się, że wszystko pójdzie jak z płatka, że wystarczy ustalić termin, dopiąć szczegóły i pojedziemy. Ostatecznie wyjazd nie doszedł do skutku.

Na tamten moment zrobiło mi się zwyczajnie przykro.

Tym razem jednak nie próbowałam udawać przed samą sobą, że nic się nie stało. Nie walczyłam z tym uczuciem. Pozwoliłam mu po prostu przez siebie przepłynąć.

I właśnie wtedy pojawiło się we mnie jedno pytanie.

No dobrze... ale komu właściwie zrobiło się przykro?

Mnie, dorosłej, czy może jakiejś części mnie?

Kiedy emocje trochę opadły, zaczęłam się temu spokojnie przyglądać. Nie po to, żeby siebie oceniać. Nie po to, żeby kogokolwiek obwiniać. Bardziej z ciekawości, dlaczego ta sytuacja uruchomiła we mnie smutek, żal, tęsknotę, czyli pewien plik emocjonalny.

Wcześniej pisałam o warzywniaku.

O miejscu, w którym stoimy i czekamy, aż świat zewnętrzny da nam coś, czego bardzo pragniemy. Zauważenia. Uznania. Obecności. Ważności.

Wtedy przyszła do mnie jeszcze jedna myśl.

Czy to możliwe, że na tamten moment znowu stałam w tym samym warzywniaku?