Czucie i współ-czucie

Dużo mówi się o emocjach, o ich przeżywaniu i doświadczaniu. Ale chyba niewystarczająco podkreśla się, jak ważne w doświadczaniu emocji jest bycie przyjętym.

Co to oznacza w praktyce? Nic innego jak to, że kiedy coś przeżywamy, kiedy doświadczamy smutku, lęku czy radości nie jesteśmy w tym sami. We wspierającej relacji z drugim człowiekiem mamy szansę w pełni doświadczać i trudności i akceptacji. Kiedy drugi człowiek dostrzeże nasze emocje i nie zostaniemy w tych emocjach odrzuceni, dopiero wtedy dzieje się niezwykła rzecz. Jesteśmy przyjęci i zaakceptowani. Jesteśmy widziani.

Co to konkretnie oznacza?

Kiedy dziecko przewróci się i płacze (czuje ból, smutek) mama przytula je, całuje stłuczone kolano, może z troską przykleja plasterk. Dziecko dostaje sygnał, że to co czuje jest normalne, że bliska osoba akceptuje je również w trudnych momentach. Taki młody człowiek ma szansę wyrosnąć na kogoś, kto ma poczucie wartości nie tylko w chwilach sukcesu i radości, ale również w trudnych momentach życia.

Kiedy dziecko słyszy "przecież nic się nie stało", "Nie płacz już, to nie boli", "Jesteś za duży żeby płakać" dostaje komunikat, że nie powinno czuć tego co czuje, że bliska osoba nie akceptuje go w takiej wersji. Zapamiętuje, że jego odczucia nie są ważne, że nie należy ufać sobie.

Jako dorośli również potrzebujemy troski i współczucia drugiej osoby. Bycie zauważonym w smutku i przyjętym (przytulonym, wysłuchanym, podtrzymany za rękę) pozwala przeżyć emocje oraz pozostać autentycznym.

Co nas blokuje? Rady w stylu "Inni mają gorzej", "Ja to dopiero miałam ....", "Daj spokój, zawsze sobie radziłaś, dasz radę i tym razem"

Ważną informacją jest, że kiedy uszanujemy własne przeżycia (ból, wstyd, radość, smutek ...), będziemy mogli zaakceptować emocje innych, będziemy w stanie "pozwolić" komuś na wyrażanie tego co czuje (płacz, śmiech).

Ćwiczymy w sobie autentyczną troskę o innych i pozwalajmy sobie być prawdziwymi.

CZUCIE i WSPÓŁCZUCIE. Tak mało i tak dużo.